Θέρος

Είναι σχεδόν μέσα Αυγούστου και ο χρόνος κινείται σαν ένα ρεύμα που φέρνει μαζί του κάθε λογής συναισθήματα και αισθήσεις.

Χθες θυμήθηκα τι σήμαινε να ζεις τα καλοκαίρια όταν ήμουν παιδί.

Οι μέρες ήταν μεγάλες, οι νύχτες δροσερές, γεμάτες από το άρωμα του νοτισμένου χώματος και του γιασεμιού. Η γιαγιά μου καθόταν ήσυχα, κοντά στην πόρτα, στη βεράντα του σπιτιού κι έπλεκε. Κάθε τόσο γύριζε προς τα εμάς, μας κοίταζε και μας χαμογελούσε. Μερικές φορές η ζέστη ήταν ανυπόφορη και έμενα μέσα, βλέποντας ελληνικές ταινίες σε μια ασπρόμαυρη οθόνη.

Τα καλοκαίρια μου ήταν μοιρασμένα ανάμεσα στο χωριό της μητέρας μου και στο χωριό του πατέρα μου, όμως δεν μπορώ πια να τα χωρίσω μέσα στην καρδιά μου, καθώς έχουν γίνει μια αδιάκοπη, συνεχής κίνηση αναμνήσεων ανθρώπων, νέων και ηλικιωμένων, στιγμών, σημαντικών στιγμών του να βρίσκομαι στο παρόν αυτού που σήμερα αποκαλώ ζωή μου.

Αυτές οι στιγμές μάς διαμορφώνουν, χρωματίζουν τη συλλογική μας συνείδηση και δημιουργούν ένα πεδίο γύρω μας που καθορίζει το ποιοι είμαστε. Και δεν μιλώ μόνο για τις χαρούμενες στιγμές, καθώς τα καλοκαίρια μου δεν ήταν πάντα αυτό που αποκαλούμε χαρούμενα. Υπήρχαν φορές που μου έλειπε τρομερά η μαμά μου κι έπρεπε συχνά να βοηθώ στο σπίτι, κι έτσι να παίρνω μια γεύση του τι σήμαινε να έχεις γεννηθεί κορίτσι στην ελληνική επαρχία.

Υπήρχε αυτή η ενδιαφέρουσα πραγματικότητα του γιν-γιανγκ, όπου η μητέρα της μητέρας μου ήταν συχνά αυστηρή και απαιτητική (ιδιαίτερα μαζί μου), ενώ η μητέρα του πατέρα μου ήταν πολύ τρυφερή και στοργική μαζί μας. Όμως, όπως είπα, και οι δύο αντιπροσωπεύουν και αποτελούν μέρος της ίδιας πραγματικότητας, και δεν είμαι επιλεκτική, καθώς μερικές φορές η «αυστηρή αγάπη» είναι πιο παραγωγική και εξίσου σημαντική με την τρυφερότητα και τη στοργή.

Δεν μπορούμε πάντα να έχουμε αυτό που θέλουμε, αλλά μπορούμε να εργαστούμε για να δημιουργήσουμε κάτι και να ζήσουμε μια ζωή που έχει σημασία για εμάς.

Όπως συχνά αναφέρουν οι Δάσκαλοι, πρώτα φάε το τσίλι και μετά απόλαυσε τη σοκολάτα — όχι το αντίστροφο, αν είσαι έξυπνος...